Yerebatan Sarnıcı

Yerebatan Sarnıcı Nedir? İstanbul’un tarihi yarımadasında yer alan Yerebatan Sarnıcı, Doğu Roma İmparatoru I. Justinianus tarafından 532 yılında inşa ettirilmiştir. Stoa Bazilikası’nın altında yer alması nedeniyle halk arasında Bazilika Sarnıcı olarak da bilinir. 140 metre uzunluğunda ve 70 metre genişliğinde dikdörtgen bir alanı kaplayan bu devasa yapı, yaklaşık 9.800 metrekarelik alana ve 100 bin ton su depolama kapasitesine sahiptir. Tarihçesi ve Su Temini İnşası ve Su Kaynağı: Sarnıcın suyu, şehre 19 kilometre mesafedeki Belgrat Ormanları’ndan Bozdoğan ve Mağlova kemerleri yardımıyla getirilmiştir. İstanbul’un fethinden sonra bir süre daha kullanılmış ve Topkapı Sarayı'nın bahçelerine su sağlanmıştır. Yeniden Keşfi: Osmanlılar döneminde kendi su tesislerinin kurulmasıyla bir süre kullanılmayan sarnıç, 1544-1550 yıllarında İstanbul'u ziyaret eden Hollandalı gezgin P. Gyllius tarafından yeniden keşfedilmiştir. Onarımlar ve Müzeleşme: Tarihi boyunca III. Ahmet döneminde Mimar Kayserili Mehmet Ağa ve II. Abdülhamit döneminde olmak üzere Osmanlı'da iki kez restore edilmiştir. Cumhuriyet dönemindeki en büyük restorasyon ise 1985 yılında yapılmış; sarnıç içerisindeki çamurların temizlenmesi ve gezi platformunun kurulmasıyla 1987 yılında müze olarak ziyarete açılmıştır. Mimari Özellikleri ve Önemli Detaylar Sütun Ormanı: Sarnıca 52 basamaklı taş bir merdivenle inilir. İçerisinde her biri 9 metre yüksekliğinde, 12 sıra halinde dizilmiş toplam 336 sütun yer alır. Sütunların büyük bir kısmı silindir biçimindedir ve çoğunluğu antik yapılardan toplanmıştır; aralarında Korint ve Dor üsluplarını yansıtan başlıklar bulunur. Medusa Başları: Sarnıcın kuzeybatı köşesinde kaide olarak kullanılan iki Medusa başı, Geç Roma çağındaki heykel sanatının en görkemli örnekleri arasında yer alır ve ziyaretçilerin en çok ilgi gösterdiği noktalardandır. Özel Süslemeler: Silindir sütunlar arasında, üzerinde tavus gözü, sarkık dal ve gözyaşı motifleri işlenmiş olan özel sütun özellikle dikkat çeker.